Gelukzalige bankzitter

501 dagen na de federale verkiezingen van 13 juni 2010 staat de N-VA waar ze moet staan: aan de zijlijn. Bart De Wever kan enkel in zijn handen klappen met de huidige gang van zaken, want volgens de laatste peiling van de Standaard en de VRT blijft de N-VA Vlaamse stemmen winnen. Met 35 procent van de stemmen halen zij zelfs bijna 7 procent meer dan in juni 2010.

Van kleine kartelbroer naar grootste partij
Wie in juni 2007 had durven stellen dat de N-VA tegen het einde van 2011 meer dan een derde van de Vlaamse kiezers zou bekoren, werd ter plekke uitgelachen. Het kleine kartelbroertje van CD&V zou nooit ofte nimmer voet aan de grond krijgen in Vlaanderen. Maar zie nu, De Wever en co voeren al 493 dagen de ranking aan van populairste partij en populairste politicus in Vlaanderen. Het is nu wel duidelijk dat De Wever zijn populariteit niet enkel te danken heeft aan zijn deelname aan ‘de Slimste Mens’. En zo lang de N-VA blijft vasthouden aan haar programma lijkt hier niet gauw verandering in te komen.

Dilemma?
Na de verkiezingswinst in 2010 stonden De Wever en co voor een dilemma: als overwinnaar werd De Wever haast vanzelfsprekend in de rol van formateur geduwd. Samen met die andere winnaar van de dag, Elio Di Rupo, zouden zij de moeilijke taak krijgen om de twee landsdelen – en dan zwijgen we nog over Brussel – met elkaar te verzoenen. Maar was dat überhaupt wel de intentie van Bart De Wever? De statuten van N-VA pleiten immers voor een onafhankelijk Vlaanderen binnen de Europese Unie. De Wever mocht in debatten voor de verkiezingen nog zoveel benadrukken dat zijn partij niet voor een splitsing zou kiezen, in se bleef het belangrijkste punt de onafhankelijkheid van de republiek Vlaanderen.
De forse winst van N-VA noopte voorzitter De Wever en zijn onderdanen tot enkele belangrijke keuzes: houden we star vast aan ons programma, of doen we water bij de wijn en proberen we tot vooruitstrevende compromissen te komen? Lange tijd leek het de tweede keuze te worden, die van de duurzame onderhandelingen tot een nieuw ingerichte Belgische staat. Maar keer op keer mislukten de onderhandelingen. Er werd kwistig in het rond gestrooid met nota’s die telkens onvoldoende bleken voor één of meerdere partijen. Er werd met termen gegoocheld voor alle verschillende onderhandelingsrondes tot men aan creativiteit uitgeput was. En dus hakte men een moeilijke knoop door: de onderhandelingen werden verder gezet zonder de N-VA. Bart De Wever leek teleurgesteld. De winnaars van de verkiezingen werden immers aan de kant gezet. Het werd ogenschijnlijk nog erger toen de andere partijen het best wel met elkaar konden vinden en algauw tot enkele compromissen kwamen. En Bart De Wever? Die keek gelukzalig toe hoe zijn partij peiling na peiling aan stemmen won.

Toeslaan op het juiste moment
Kiezers van N-VA juichen het star vasthouden aan het originele partijprogramma blijkbaar erg toe. De keuze die De Wever dus al veel eerder had moeten maken – of had hij deze toch al gemaakt? – was de eerste keuze: vasthouden aan het programma en niet afwijken van de Vlaamse standpunten. Want wat blijkt? Ook zonder deelname aan onderhandelingen of een regering blijft de partij fors winnen. Ooit zal het noodzakelijk zijn dat de N-VA in een regering betrokken wordt, maar dat moment is zeker nu nog niet gekomen. Een goede raad voor meneer De Wever: wanneer u in 2012 burgemeester wordt van de grootste stad van Vlaanderen, dán is uw era aangebroken. Hou tot dan vast aan uw programma, kijk toe langs de kant en voer oppositie waar nodig. Of zoals de bekendste academicus met N-VA sympathie Bart Maddens het al omschreef in zijn doctrine: wacht af tot zij iets nodig hebben. Dan is het moment gekomen om toe te slaan.

Advertenties
Gelukzalige bankzitter