Leekens begrijpt de dingen niet zo goed

Daags na mijn relaas over het falen van Leekens als bondscoach van de Rode Duivels, lees ik het volgende bericht op Sporza: “België staat weer op voetbalkaart” 

Daar heb ik toch enkele bedenkingen bij:
1. Vijf overwinningen, vijf gelijkspelen en één nederlaag in 2011. Vijf gelijkspelen tegen respectievelijk de voetbalgrootheid Finland, het fenomenale Azerbeidzjan, het magistrale Slovenië en dan nog Turkije en Frankrijk.
Een gelijkspel in Parijs is nooit slecht te noemen, maar de manier waarop dat gelijkspel behaald werd daar kan absoluut niet fier over gedaan worden. Dat we thuis gelijkspelen tegen een land dat vaak op een groot tornooi te vinden is, is op zich geen slechte zaak. Het is echter wel zo dat Turkije kwalitatief op bijna elke positie moet onderdoen voor onze Duivels. Maar, Turkije vormt wel 1 goed tactisch geheel, iets wat bij onze nationale elf ontbreekt.

2. Er worden nog steeds dezelfde fouten gemaakt als onder Vandereycken, alleen kunnen de Duivels dat individueel vaak opvangen door hun talent. Maar als ploeg is België nog steeds in het zelfde bedje ziek. Er zit amper lijn in het spel, er wordt te veel gerekend op klasseflitsen van enkelingen en er wordt vooral geteerd op de klasse van onze meest talentvolle spelers. Tactisch spelen de Duivels nog steeds op dezelfde zwakke manier die ook Vandereycken hanteerde. Ik moet trouwens nog steeds de eerste match van de Rode Duivels zien waarin zij een tegenstander driekwart van de wedstrijd wegdrukken tegen het eigen doel. De wedstrijd in Oostenrijk kwam het dichtste in de buurt denk ik, maar dat hadden ze mede ook te danken aan de bijzonder zwakke tegenstander.

3. “We spelen volwassener”. Weinig volwassenheid te merken in de matchen tegen Turkije, Azerbeidzjan, Finland en Roemenië waar we last-minute een zekere zege (bijna) uit handen gaven. De gemiste penalty tegen Turkije, de enige kans van Azerbeidzjan, de gelijkmaker in de 93ste minuut van Porokara en de, gelukkig voor Van Buyten gestopte, penalty tegen Roemenië… Slechts 4 feiten die er op wijzen dat wij Belgen nog helemaal niet volwassen voetballen. Meer nog, het zijn steeds dezelfde fouten en blunders die ons de das omdoen. En dan praten we hier enkel over 2011. 2010 was op dat vlak nog een gradatie erger…

Dan vraag ik mij af: gelooft Leekens nu zelf wat hij allemaal verkondigt?
Zo ja: dan kent de heer Leekens jammer genoeg bitter weinig van voetbal en geeft de Bond geld uit aan een amateur.
Zo nee: dan is Leekens nog steeds goed in wat hij het beste kan, namelijk het motiveren van spelers, maar vooral supporters. Want Leekens weet ook dat het net die supporters zijn die hem kraken of maken. Op dit moment is het nog de 2de optie, maar laten we met z’n allen hopen dat de ogen van menig Belg snel opengaan, of het WK2014 vliegt zo aan ons voorbij!

Advertenties
Leekens begrijpt de dingen niet zo goed

Motivatie alleen volstaat niet

Met de wedstrijd van de Rode Duivels in Frankrijk in het vooruitzicht, kan er weer heel wat geschreven worden over de positie en de selectiepolitiek van bondscoach Georges Leekens. Het geleverde spel van onze nationale elf en het star vasthouden aan een speler als Daniël Van Buyten roept steeds weer vraagtekens op.

Het moet gezegd zijn: de sfeer rond de Rode Duivels is sinds het aanstellen van Georges Leekens enorm positief. Leekens kreeg de Belgische supporters zelfs zo ver dat de EK-kwalificatie tot de laatste speeldag haalbaar leek. Daarin gesteund door spelers, voetbalkenners en de pers leek het alsof de Rode Duivels terug vertrokken waren om zich te kwalificeren voor groot tornooi na tornooi. Mensen die ietwat kritischer tegenover de prestaties van de Rode Duivels stonden, werden afgedaan als pessimisten tot zelfs landverraders. Nochtans valt er heel wat op het spel van onze nationale ploeg aan te merken. En dat te beginnen met de (keuzes van de) bondscoach.

Meest getalenteerde generatie Belgen aller tijden
Leekens heeft op dit moment de keuze uit een weelde aan spelers die bulken van het talent. Belgen die bij Europese (sub)toppers spelen zijn op dit moment alomtegenwoordig. Volgens kenners is dit de beste Belgische generatie die een bondscoach ooit tot zijner beschikking heeft gehad. Nochtans maakt hij hier niet volop gebruik van. Leekens houdt namelijk liever vast aan enkele favorietjes die steeds maar weer de voorkeur krijgen op andere, meer talentvolle spelers. Het is zeker zo dat een ploeg niet uit elf vedetten kan bestaan en daarom roept Leekens nog steeds oude rotten als Timmy Simons op. Een elftal heeft waterdragers nodig en Simons is perfect in te passen in die rol. Hij brengt rust waar nodig en laat andere spelers voetballen. Tot daar kan Leekens niets verweten worden, tenzij het feit dat hierdoor de evolutie van Defour, de natuurlijke opvolger van Simons, geblokkeerd wordt. Waar wel met gefronste wenkbrauwen naar gekeken kan worden, is het star vasthouden aan spelers zoals Van Buyten, Ciman en andere Benteke’s van deze wereld.

Von Blunder
Na de nationale duo’s Piqué-Ramos en Terry-Ferdinand heeft België met het duo Kompany-Vermaelen mogelijk het beste verdedigende duo van de wereld. Toch verkiest Leekens steeds Van Buyten op de centrale positie achterin. Spelers als Vermaelen, Lombaerts, Vertonghen of Alderweireld moeten daardoor steevast uitwijken naar een positie op de flanken. Volgens Leekens verdient Van Buyten het om in de basis te staan door zijn ervaring. Ervaring primeert op leeftijd, aldus Leekens. Dat Van Buyten ervaring heeft, valt niet te ontkennen, maar het valt te bekijken wat hij met die ervaring doet. Elke Belgische voetbalsupporter kan zich zo drie tot vijf blunders van Van Buyten voor de geest halen zonder hard na te denken. Blunders bij de nationale ploeg! Zijn blunders bij Bayern München worden dan nog niet eens vermeld. Van Buyten had bijvoorbeeld een groot aandeel in de Champions League winst van Internazionale in 2010. Dat Van Buyten niet afgemaakt werd in de pers na alweer een belabberde prestatie tegen Roemenië heeft hij vooral te danken aan enerzijds zijn doelpunt op corner en anderzijds de gestopte strafschop door Gillet. De doelpunten van Van Buyten maskeren wel eens vaker een mindere prestatie van onze huidige topschutter. Maar je topschutter zet je toch niet op de bank?

Goed voetbal?
Tot daar het probleem Van Buyten. Erger is het gesteld met het geleverde spel onder Leekens. Hoewel hij beschikking heeft over een resem aan supertalentvolle spelers, is het spel van de Belgen driekwart van de tijd matig tot zwak. Het lijkt alsof Leekens er geen systeem in krijgt, of toch zeker geen (mooi) aanvallend voetbal. Waar de Belgen sterk in zijn – hoe kan het ook anders met Leekens – zijn stilstaande fases. Enkel in aanvallend opzicht welteverstaan. Maar het veldspel is veelal een chaotisch samenspel tussen een viertal zeer aanvallend ingestelde spelers die elkaar meer voor de voeten lopen dan vloeiende acties opzetten. Een trainer die zo een spelersgroep voor de voeten geworpen krijgt, moet hier absoluut veel meer moeten kunnen uithalen. De uitslagen doen op papier nog vaak vermoeden dat het wel snor zit met de nationale elf, in de praktijk lijkt het vaak nergens op. En dat is verdomd jammer als je ziet welke ‘sterren’ wij als kleine Belgen kunnen opvoeren.

100% motivatie
Waar Leekens wel in slaagt, is het motiveren van spelers, en vooral supporters. Zelden heeft ons land zo geleefd naar een reeds hopeloos verloren uitgangspositie in de uitmatch in Duitsland. Het was meer dan 100 jaar geleden dat onze Duivels nog wisten te winnen bij onze Duitse buren en toch geloofde een ongeziene menigte nog in een positieve afloop. Duitsland was immers al een poos groepswinnaar en zou zich wel eens kunnen inhouden. Dat gekoppeld aan de zegedrang van de Belgen zou wel eens voor een stunt van formaat kunnen zorgen. Niet dus. Het spel van de Belgen was immers in het zelfde bedje ziek als de negen voorafgaande wedstrijden. Chaotisch samenspel in combinatie met defensieve blunders.

Levert Leekens goed werk?
De Belgische Voetbalbond gaf Leekens tijdens de vorige campagne het volste vertrouwen door hem na de zeges in Oostenrijk en thuis tegen Azerbeidzjan te belonen met een nieuw contract. Dat zou hem tot aan het WK van 2014 binden aan de nationale ploeg. Leekens had immers goed werk geleverd de voorgaande wedstrijden en dit zou zowel de bondscoach als de spelersgroep een mentale boost moeten geven voor de cruciale match tegen Turkije.
Was het wel zo slim van de Bond om Leekens al een contract te laten tekenen tot 2014? Werd er niet beter de uiteindelijke afloop van de campagne afgewacht om dan een evaluatie te maken van de resultaten? Ondanks dat de spelersgroep zeer positief staat tegenover hun coach, blijft het spel immers te min voor de kwaliteiten van de groep. Het is dan ook de vraag of we met Leekens als bondscoach het WK van 2014, toch een must voor deze jonge, talentvolle groep, gaan halen. Als de voorbije campagne een waardemeter is voor wat we mogen verwachten, moeten we ook vrezen voor de volgende campagne. En dat zou zonde zijn, doodzonde.

Motivatie alleen volstaat niet

Adieu Adrie!

Wat al goed een half jaar aan het borrelen was, kwam maandag op z’n hoogtepunt: het bestuur van Club Brugge had eindelijk een reden gevonden om Adrie Koster de laan uit te sturen. De 4-5 tegen Genk – wat een geweldige wedstrijd was dat! – kon blijkbaar niet meer door de beugel van het ambitieuze nieuwe Club-bestuur.

3 doelstellingen
Dat Club Brugge al 2 seizoenen lang verfrissend voetbal brengt onder de immer sympathieke Zeeuw werd plotsklaps vergeten. Dat Club Brugge afgelopen zomer een heel nieuw team bij elkaar gekocht heeft en er nog aan de automatismen gewerkt moet worden, werd over het hoofd gezien. Wat al weken, misschien zelfs maanden, in de bestuurskamer hing, kwam nu naar buiten. Geheel onverwacht, maar dan ook weer niet compleet onverwacht. Volgens het bestuur van Club werden 2 van de 3 doelstellingen niet gerealiseerd. Nu. Midden in het seizoen. Wat? Club staat gedeeld eerste in haar poule in de Europa League, ging eruit na strafschoppen in het Ottenstadion en staat op amper 1 puntje van de 2de plaats in de competitie. Hoezo 2 van de 3 doelstellingen niet gehaald?

Het ‘nieuwe’ Club Brugge
Bij de overname van Club Brugge bleek dat het nieuwe bestuur alle restanten van het ‘oude’ Club Brugge wilde doen verdwijnen. Naast de nieuwe structuur werden ‘overbodige’ jeugdtrainers wegens dringende redenen ontslagen, zochten enkele trainers andere oorden op en werden enkele spelers aangemaand naar een andere club uit te kijken. Koster bleek echter het voordeel van de twijfel te krijgen, temeer ook omdat de supporters het best wel konden vinden met de oer-Hollandse speelstijl van Koster.

Twee weken geleden werd de laatste fase van het compleet nieuwe Club Brugge voltooid. De volledige raad van bestuur werd vernieuwd en alle oude coryfeeën, zoals Michel D’Hooghe, werden aan de kant gezet. De allerlaatste fase voltrok zich maandag met het ontslag van Koster. De laatste restant van het tijdperk Devroe werd nu buiten gewerkt. De enige overblijver bleek Dany Verlinden, hoewel het de laatste jaren niet bepaald super gaat met de Brugse keepers. Maar een monument als Dany Verlinden is natuurlijk minder vervangbaar dan een Nederlander die op 2 seizoenen geen prijs wist te pakken.

Veel goals
Voor scorebordjournalisten is het ontslag van Koster terecht. In zijn eerste seizoen werden de play-offs hem bijna fataal. In zijn tweede seizoen kwam er een ultimatum net voor kerstmis, maar wist hij zich miraculeus recht te houden om dan meer dan degelijke play-offs te spelen. Voor het 3de seizoen zagen de kenners het als volgt: Club zou een periode nodig hebben om alle nieuwe spelers in te passen en zou echt kunnen gaan domineren in de 2de helft van de competitie of, in het slechtste geval, in de play-offs. Maar zie, al vanaf de eerste speeldag kon men de Brugse machine bij momenten aan het werk zien. Er werd mooi, verzorgd en aanvallend voetbal gebracht wat resulteerde in aangename wedstrijden voor de neutrale toeschouwer. Club pakte echter ook te makkelijk doelpunten en gaf daarbij al eens ‘zekere’ zeges uit handen op het einde. Zo’n nederlaag werd Koster dus fataal.

Kortetermijndenken
Als er 1 ding is wat Koster niet te verwijten valt, zijn het wel die vele tegengoals. In alle media verscheen: “Club kan zich geen 90 minuten lang concentreren.” en “Na 75 minuten gaat het licht uit bij Club.” Als je de matchen niet hebt gezien, is het natuurlijk makkelijk om te stellen dat de oorzaak bij de trainer ligt. Mensen die de matchen wel gezien hebben, kunnen hier genuanceerder op antwoorden. De laatste match werd pijnlijk duidelijk hoe het bestuur zich afgelopen zomer vergist heeft in haar transferpolitiek. Coosemans werd tot de vaste numero uno gebombardeerd en er werd enkel gekozen om een reservekeeper met ervaring in te lijven. Dat nu toevallig die ervaren rot begin september uitviel met een handbreuk kon natuurlijk niet voorzien worden, maar het toont aan hoe kortzichtig het bestuur deze zomer redeneerde. Meegesleurd in de “Thibaut Courtois-hype” zagen zij de Brugse nummer 1 als de evenknie van ’s lands beste keeper. De realiteit is echter anders: Coosemans is zeker goed voor een 19-jarige doelman, maar hij is geen Thibaut Courtois die match na match punten pakt voor zijn team. Sterker nog: Coosemans is maar een modale keeper en zal nooit echt uitblinken, zoals Courtois nu week na week doet in de Spaanse hoofdstad.

Ook in de verdedigende linie werd een gedurfde transferpolitiek gevoerd. Men zou een nieuwe verdediging bijeen kopen, bestaande uit robuuste Scandinaven. Blijkt dat deze nu vallen als vliegen en er momenteel geen enkele der Vikings meer overschiet. Dat is echter toeval. Wat wel de harde realiteit is, is de keuze om terug te vallen op jonge, onervaren Belgische verdedigers uit de eigen jeugdopleiding. De ervaren rotten, gecombineerd met de geleidelijke instroom van jeugdige talenten zouden Club gaandeweg veel punten, veel roem en (vooral) veel geld moeten opbrengen. Geen geleidelijke instroom echter, recht in de ploeg, zonder steun van oude ervaren rotten. En dat is het wat Club de das omdoet. Jeugdigheid. Niets mis met een vooruitstrevend beleid waarvan men in de toekomst ongetwijfeld de vruchten zal plukken. Alleen was dit een té ambitieus plan. Of dit plan ook goed bevonden werd door Koster? Mogelijk wel, maar waarschijnlijk niet. Maar in zijn positie toen was het waarschijnlijk te nemen of te laten.

Koppigheid?
De vijf achterste spelers van Club op het moment dat het 4-2 stond: 19 jaar, 20 jaar, 25 jaar, 18 jaar en 19 jaar. Dat is een beloftenploeg. Meer niet. Dat de oudste speler dan nog eens een jonkie is die zelf constant coaching nodig heeft, maakt het er ook niet gemakkelijker op. Had de trainer een andere keuze? Die mogelijkheid bestond. Hij had Marcos (B-kern) en Van Gijseghem (interne schorsing) kunnen oproepen om achteraan te depanneren. Maar dat zou tegelijk een breuk zijn met de nieuwe wind die door Club waait. Marcos moest afgelopen zomer plaatsmaken voor enkele jonkies uit de beloftenkern. Hem er terug bijhalen zou de denkwijze van het bestuur teniet doen. Dat hij nu, na het ontslag van Koster, er wel terug bij gehaald kan worden, is eenvoudig te verklaren. Het bestuur legt de schuld bij Koster. Ook over Van Gijseghem een soortgelijk relaas. Geschorst wegens roekeloos gedrag en volgens de nieuwe, open communicatie van Club naar buiten toe bericht. Hem terughalen bij de kern, zou de geloofwaardigheid van de nieuwe wind ernstig in vraag stellen. Vandaag behoort Van Gijseghem terug tot de kern. De reden dat hij er niet vroeger werd bijgehaald? Koster. Althans volgens het nieuwe bestuur.

U gaat mij niet horen zeggen dat Koster geen fouten heeft gemaakt of dat enkel het bestuur schuld treft. U gaat mij wel horen zeggen dat het bestuur eindelijk een reden gevonden heeft om iemand te dumpen die ze liever kwijt dan rijk waren. En dat is jammer. Verdomd jammer. Want Club speelde fris, speelde frivool en was bij momenten een lust voor het oog. Hopelijk is het ‘nieuwe’ Club dat in de nabije toekomst ook nog. Anders mag u samen met mij terugdenken aan het leuke voetbal dat die sympathieke Zeeuw gedurende 2 seizoenen en enkele maanden gebracht heeft. Of we kunnen samen hopen dat hij snel terug werk vindt en een frisse wind doet waaien door een of andere Belgische ploeg!

Adieu Adrie!