Heksenjacht

Na enkele jaren intensief onderzoek van het USADA (het Amerikaanse antidopingagentschap) en heen en weer gegooi met modder, heeft zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong beslist de strijd te staken. Een ongelijke, ja misschien zelfs een onrechtvaardige strijd te noemen. Volgens de baas van het WADA (het Wereldantidopingagentschap) is het in de ring gooien van de handdoek het bewijs dat Armstrong zich destijds dopeerde en onrechtmatig beslag legde op zeven overwinningen in de Tour de France. Armstrong zelf zegt genoeg te hebben van de (oneerlijke) vervolging van het USADA en wil zich in de toekomst concentreren op zijn familie, maar vooral zijn kankerstichting Livestrong. Armstrong wil een zorgeloze toekomst voor zichzelf en voor zijn kinderen, zonder elke paar weken opgeroepen te worden voor een hoorzitting of ondervraging. Het betalen van een leger aan advocaten is ongetwijfeld ook een drijfveer om de strijd te staken. Armstrong kan en zal dat geld beter investeren in verder onderzoek naar de strijd tegen kanker.

De vraag die eenieder zich kan stellen: waarom wordt Armstrong precies geviseerd? Waarom is het USADA sinds zijn comeback een heksenjacht begonnen tegen de immer sympathieke Texaan? Daar waar Amerikaanse sporters in de voorbije decennia voornamelijk de hand boven het hoofd werd gehouden bij gebruik van verboden middelen, is Armstrong het eerste duidelijke voorbeeld van de nieuwe ‘flow’ in de Amerikaanse publieke opinie: valsspelers moeten gestraft worden.

Het USADA heeft in deze zaak echter geen beslissingsbevoegdheid over de mogelijke straf die het wil opleggen. En het kan al zeker de zeven zeges van Armstrong niet afnemen. De strafmaat die hem opgelegd zou kunnen worden, valt onder de bevoegdheid van de UCI, de Internationale Wielerfederatie. Toch heeft het USADA beslist om Armstrong levenslang te schorsen en hem de zeven Tourzeges af te nemen. Het lijkt erop dat het USADA Armstrong als symbool wil gebruiken om de buitenwereld iets duidelijk te maken. Het gaat daarbij zijn boekje te buiten, maar tot nu toe durft niemand zich daar tegen te verzetten. Mocht de UCI de strafmaat volgen, zal Armstrong zijn zeven zeges verspelen. Maar aan wie komen deze zeven Tours dan toe? Ullrich? Basso? Vinokourov? Zülle? Beloki? Mancebo? Mayo? Heras? Dit lijstje kan eindeloos lang doorgaan. Al deze renners doen ongetwijfeld een dopingbelletje rinkelen. Ongeveer elke renner die ten tijde van Armstrongs zeven zeges reed, is in de loop der jaren tegen de lamp gelopen of heeft bekend ‘spul’ gebruikt te hebben. Misschien maar beter alle Tours post-Indurian en pre-Contador opschorten, of is dat ook hypocriet?

In 1996 was er ene Bjarne Riis met een hematocriet van boven de 60. Hij moest meerdere keren per nacht wakker gemaakt worden om even te bewegen omdat zijn bloed niet meer vloeibaar was. Door het overmatig gebruik van EPO was het een soort van stroop geworden. De Tourzege van 1996 staat nog steeds op naam van Riis, hoewel hij betrapt is op het gebruik van verboden middelen. Tevens is Riis nog steeds actief in de wielerwereld als ploegleider van Saxo-Tinkoff.

Het afnemen van de zeven zeges en een levenslange schorsing voor Armstrong zou dus niet alleen onrechtvaardig zijn, het zou regelrecht ingaan tegen hét beginsel van ons recht, iets wat de Amerikanen hoog in het vaandel dragen en zo mooi omschrijven als de “presumption of innocence”, ofte “onschuldig tot het tegendeel bewezen is”.

Mensen die in hun jeugd zijn opgegroeid met Eddy Merckx, zal je nooit horen zeggen dat hij z’n vijf Tourzeges moet afgeven, ook al is hij meermaals betrapt op het gebruik van verboden middelen. Nu, Lance Armstrong was dé Tourheld gedurende mijn jeugd. Hij heeft mijn interesse in de Tour en alles daar rond gewekt. Zo blijkt alles bijzonder relatief te zijn in de wielrennerij.

Advertenties
Heksenjacht