Help, nog vier jaar…

De grote droefnis zaterdag (ze waren écht wel te pakken die Argentijnen), maakte zondagochtend al gauw plaats voor een gevoel van woede, van frustratie, van teleurstelling. Geen teleurstelling meer door de uitschakeling, wel door de gemiste kans om meer te bereiken, met deze talentvolle groep. Het gevoel dat er absoluut meer in zat, overheerst nog steeds. Dat de Rode Duivels bol staan van het talent staat buiten kijf. We werden voor het WK niet voor niets afgestempeld als ‘the dark horse’. Vandaag is er niet veel mysterieus meer aan ons team. Talent hebben we nog steeds. Maar wat doen we met dat talent? Weinig. Niets?

Het moet bijzonder frustrerend zijn voor het overgrote deel van onze 23 spelers om met een bondscoach te werken die teert op zijn reputatie, opgebouwd uit de nostalgische laatste WK-campagne in 2002. Marc Wilmots was toen dé man en zou ons land, 12 jaar na datum, opnieuw naar hogere sferen moeten brengen op de wereldbeker. Slechts éénmaal bevond ons land zich écht in hogere sferen: na de vurige wedstrijd tegen de VS. Voor het overige: drie keer een klein waakvlammetje van hooguit 20 minuten. En tegen Argentinië was onze kaars opgebrand.

Eden Hazard en Marc Wilmots in betere tijden
Eden Hazard en Marc Wilmots in betere tijden

Het moet bijzonder frustrerend zijn voor de spelers omdat Wilmots buiten die nostalgische reputatie weinig kaas lijkt gegeten te hebben van het voetbalspelletje an sich. Stel je in de plaats van Hazard, Alderweireld, Mertens, Lukaku, Mirallas, Kompany of Van Buyten, die wél dagelijks trainen met een coach of trainer die tactisch begenadigd is. Mourinho, Simeone, Benitez, Martinez, Pellegrini, Guardiola … en dan: Wilmots.

Het moet ook bijzonder frustrerend geweest zijn voor de spelers om andere landen wél goed te zien spelen. Landen die nog niet de helft van het talent bezitten van onze Rode Duivels, maar wel ondersteund werden door én een goede coach én een groepsgevoel om u tegen te zeggen. Want je kan dan wel zeggen dat Wilmots van 23 individuen een groep gemaakt heeft in de kwalificatie, daar was tijdens het WK veel minder van te zien. Op die ene vurige wedstrijd tegen de VS na, stonden er plots weer her en der individuen op het veld. Ligt dat dan aan de spelers? Mogelijk. Hazard was een schim van de speler die hij afgelopen seizoen was bij Chelsea. Maar ligt dat dan ook niet aan de coach? Zeker. Geen enkele speler werd dit WK naar een hoger niveau getild.

De grootste frustratie ligt echter niet bij dit WK (want we zijn toch mooi in de kwartfinale geraakt!), maar wel wat er nog moet komen. Verblind door het plotse succes van de Rode Duivels, besloot de voetbalbond alle kapers op de kust voor te zijn en onze nationale (nostalgische) held te belonen met een extraatje van vier jaar. Dan dringt zich automatisch de vraag op: kunnen we dat nog wel aan? Maar vooral: kunnen de spelers dat nog wel aan? De wanhoop in de ogen van sommige spelers na de match tegen Argentinië liet niets aan het toeval over: “help, nog vier jaar…”.

Advertenties
Help, nog vier jaar…

Een gedachte over “Help, nog vier jaar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s