Studenten aller landen, verenigt u!

Donderdag is het weer zo ver. Dan kunnen de woelwaters onder de studenten zich andermaal uitleven tijdens de tweejaarlijkse populaire NSV-betoging en de alom bekende tegenbetoging van de linkse groeperingen ALS en COMAC. Dit jaar lijkt de tegenbetoging niet om inhoud te draaien, maar gewoon een reden om weer maar eens de boel op stelten te zetten. NSV betoogt namelijk tegen de neoliberale ingesteldheid van de Europese Unie. Wat kunnen linkse groeperingen daar op tegen hebben?

Laten we even terug gaan in de tijd. Nog geen twee jaar geleden werd namelijk gestemd over de al dan niet erkenning van het NSV als studentengroepering in Leuven. Een algemene erkenning door LOKO, het overkoepelende kringorgaan van Leuven, zou hen immers subsidies verschaffen, alsook het gebruik mogelijk maken van de gebouwen van de KUL en de Leuvense Hogescholen. In de Algemene Vergadering van LOKO werd hierover gestemd door alle kringen uit Leuven. Voordien was er al massaal actie gevoerd, door onder andere de linkse groeperingen, tegen de erkenning van het NSV in Leuven. NSV moest namelijk een charter ondertekenen dat hen aan enkele mensenrechtelijke regels bond. Zo hoorde ik iemand van COMAC verkondingen dat het toch niet normaal was dat het NSV in hun statuten had opgenomen dat enkel een huwelijk tussen een man en een vrouw als natuurlijk wordt aanzien. Wat dan gezegd over de Katholieke Kerk?
Het NSV werd erkend in Leuven en krijgt aldus subsidies toegestopt, zoals ook alle andere erkende kringen in de studentenstad.

Betogen op zich heeft iets middeleeuws, maar is vaak een efficiënte manier om iets duidelijk te maken aan de wereld. Of in dit geval aan Vlaanderen of België. Wanneer het NSV hun betogingen aankondigt, zit daar meestal een duidelijke boodschap achter, de ene keer al wat subtieler dan de andere. Ditmaal is de boodschap niet mis te verstaan: de ondemocratisch samengestelde Europese Commissie neemt maatregelen waar de lidstaten niet beter van worden. Bovendien dreigt voor steeds meer lidstaten het bankroet, ondanks verschillende reddingsplannen.
Het is goed dat er een groep van mensen zich toch eens laat horen tegen de Europese Unie. Jarenlang hebben de lidstaten en haar burgers slaafs gevolgd wat door Europa werd en wordt opgelegd. Het resultaat: het samenhorigheidsgevoel of de financiële meerwaarde waar de EU ooit voor stond, is verder dan ooit van ons verwijderd.

ALS en COMAC van hun kant zien geen graten in de betoging van het NSV en hebben besloten – ook naar tweejaarlijkse traditie – een tegenbetoging te organiseren. Voor de EU dan? Voor de banken? Voor het kapitalistisch en neoliberaal systeem van de EU? Of gewoon tegen het NSV? Betogen is één, maar betogen om te betogen…

Daarom: Studenten aller lande, verenigt u! Een eenzijdig antwoord van de (studerende) jeugd aan de EU zou zoveel meer weerklank vinden dan alweer een welles-nietes spelletje dat meer garantie biedt op een veldslag, dan een oplossing.

Advertenties
Studenten aller landen, verenigt u!

Gelukzalige bankzitter

501 dagen na de federale verkiezingen van 13 juni 2010 staat de N-VA waar ze moet staan: aan de zijlijn. Bart De Wever kan enkel in zijn handen klappen met de huidige gang van zaken, want volgens de laatste peiling van de Standaard en de VRT blijft de N-VA Vlaamse stemmen winnen. Met 35 procent van de stemmen halen zij zelfs bijna 7 procent meer dan in juni 2010.

Van kleine kartelbroer naar grootste partij
Wie in juni 2007 had durven stellen dat de N-VA tegen het einde van 2011 meer dan een derde van de Vlaamse kiezers zou bekoren, werd ter plekke uitgelachen. Het kleine kartelbroertje van CD&V zou nooit ofte nimmer voet aan de grond krijgen in Vlaanderen. Maar zie nu, De Wever en co voeren al 493 dagen de ranking aan van populairste partij en populairste politicus in Vlaanderen. Het is nu wel duidelijk dat De Wever zijn populariteit niet enkel te danken heeft aan zijn deelname aan ‘de Slimste Mens’. En zo lang de N-VA blijft vasthouden aan haar programma lijkt hier niet gauw verandering in te komen.

Dilemma?
Na de verkiezingswinst in 2010 stonden De Wever en co voor een dilemma: als overwinnaar werd De Wever haast vanzelfsprekend in de rol van formateur geduwd. Samen met die andere winnaar van de dag, Elio Di Rupo, zouden zij de moeilijke taak krijgen om de twee landsdelen – en dan zwijgen we nog over Brussel – met elkaar te verzoenen. Maar was dat überhaupt wel de intentie van Bart De Wever? De statuten van N-VA pleiten immers voor een onafhankelijk Vlaanderen binnen de Europese Unie. De Wever mocht in debatten voor de verkiezingen nog zoveel benadrukken dat zijn partij niet voor een splitsing zou kiezen, in se bleef het belangrijkste punt de onafhankelijkheid van de republiek Vlaanderen.
De forse winst van N-VA noopte voorzitter De Wever en zijn onderdanen tot enkele belangrijke keuzes: houden we star vast aan ons programma, of doen we water bij de wijn en proberen we tot vooruitstrevende compromissen te komen? Lange tijd leek het de tweede keuze te worden, die van de duurzame onderhandelingen tot een nieuw ingerichte Belgische staat. Maar keer op keer mislukten de onderhandelingen. Er werd kwistig in het rond gestrooid met nota’s die telkens onvoldoende bleken voor één of meerdere partijen. Er werd met termen gegoocheld voor alle verschillende onderhandelingsrondes tot men aan creativiteit uitgeput was. En dus hakte men een moeilijke knoop door: de onderhandelingen werden verder gezet zonder de N-VA. Bart De Wever leek teleurgesteld. De winnaars van de verkiezingen werden immers aan de kant gezet. Het werd ogenschijnlijk nog erger toen de andere partijen het best wel met elkaar konden vinden en algauw tot enkele compromissen kwamen. En Bart De Wever? Die keek gelukzalig toe hoe zijn partij peiling na peiling aan stemmen won.

Toeslaan op het juiste moment
Kiezers van N-VA juichen het star vasthouden aan het originele partijprogramma blijkbaar erg toe. De keuze die De Wever dus al veel eerder had moeten maken – of had hij deze toch al gemaakt? – was de eerste keuze: vasthouden aan het programma en niet afwijken van de Vlaamse standpunten. Want wat blijkt? Ook zonder deelname aan onderhandelingen of een regering blijft de partij fors winnen. Ooit zal het noodzakelijk zijn dat de N-VA in een regering betrokken wordt, maar dat moment is zeker nu nog niet gekomen. Een goede raad voor meneer De Wever: wanneer u in 2012 burgemeester wordt van de grootste stad van Vlaanderen, dán is uw era aangebroken. Hou tot dan vast aan uw programma, kijk toe langs de kant en voer oppositie waar nodig. Of zoals de bekendste academicus met N-VA sympathie Bart Maddens het al omschreef in zijn doctrine: wacht af tot zij iets nodig hebben. Dan is het moment gekomen om toe te slaan.

Gelukzalige bankzitter