Laatste dag Pyreneeën, meer van hetzelfde

Team Sky liet vandaag gecontroleerd een groepje van een man of zes rustig voor zich uitrijden. Bergkoning 2014 Rafal Majka mocht zich uitleven op zijn geliefkoosde terrein en won oververdiend. Achter hem maakten Daniel Martin en Emanuel Buchmann de top-3 compleet. Jammer voor onze landgenoot Serge Pauwels die tevreden moest zijn met een vierde stek. Het werd een prachtige rit overigens, mogelijk gemaakt door de wondermooie bergen in de Pyreneeën, met hier en daar een onverwachte bezoeker – Warren Barguil mag van geluk spreken dat het hier om koeien ging en geen stieren.

Morgen mogen we opnieuw een algehele dominantie verwachten van het Britse team en zal Chris Froome wederom uitpakken met een ongeziene raid naar de top van Plateau de Beille. In zijn zog niet Richie Porte, maar wel de tweede beste klimmer Naïro Quintana. Hoeveel minuten hij morgen verliest? Dat zal ik morgen rond 17u30 weten te zeggen. Verrassende derde: Pierre Rolland. Bijna zo verrassend als de wijze waarop Jelle Vanendert de mooiste zege uit zijn carrière boekte op Plateau de Beille in 2011. Toen ook in de top-10: Rolland en Thomas Voeckler. Maar die laatste gaan we daar morgen niet terug vinden. Wie we ook niet in de top-10 gaan terugvinden zijn renners van Astana. Zij gaan morgen opnieuw door het ijs zakken, daar de lage cortisolwaarden van Lars Boom klaarblijkelijk besmettelijk zijn voor het ganse team. Morgen dus nog meer opgaves aan Kazakse kant.

Top-3:

  1. Chris Froome
  2. Naïro Quintana
  3. Pierre Rolland
De zege op Plateau de Beille ging in 2011 naar Jelle Vanendert.
De zege op Plateau de Beille ging in 2011 naar Jelle Vanendert.

P.s.: Wie graag wat meer achtergrond wil over de Pyreneeën in 2011, kan hier wat extra’s lezen.

Laatste dag Pyreneeën, meer van hetzelfde

Guest post by Erik Nordlie: Cycling – rotten to its core?

Anaemic On A Bike

Click here for the full, original piece, “Sykkelsporten – pill råtten?”, at the website SykkelErik (posted on 13th June 2014). The below is an updated, edited and abridged version courtesy of its author, followed by my afterword.

Froome_Quintana_2013

When I saw Nairo Quintana win the Giro d’Italia in 2014, especially during his effortless climb up Monte Zoncolan, I thought that this must be too good to be true. Quintana had problems in the first week and struggled with a cold in the second week, but still he went on to win the whole race ahead of Roberto Uran by three minutes… On the face of it, this is as suspicious as the cock-and-bull story about Alberto Contador, who was chilling on the beach the week before he was asked to start the Giro d’Italia in 2008, which he subsequently won.

However, when I saw Chris Froome and Contador duel their way…

View original post 2.599 woorden meer

Guest post by Erik Nordlie: Cycling – rotten to its core?

Who is the real enemy of professional cycling – Lance Armstrong, or capital personified?

Anaemic On A Bike

“As capitalist, he is only capital personified. His soul is the soul of capital. But capital has one single life impulse, the tendency to create value and surplus-value [i.e. profit]…” (Karl Marx, “The Working Day”, Capital: Volume One)

“Marx does not advance a moral ‘right’ to an unscathed existence or something similar against the impositions of capitalism. Instead, he hopes that with the growing insight into the destructive nature of the capitalist system (which can be established without recourse to morality), the working class will take up the struggle against this system – not on the basis of morality, but rather on the basis of its own interest.” (Michael Heinrich, An Introduction to the Three Volumes of Karl Marx’s Capital)

Reacting to news that Lance Armstrong will be participating in Geoff Thomas’s Le Tour: One Day Ahead 2015  – a fundraising event for Cure Leukaemia – the president of the Union…

View original post 626 woorden meer

Who is the real enemy of professional cycling – Lance Armstrong, or capital personified?

Hoe passie plaats maakte voor apathie

openbriefaandefour

Dag Steven,

Ik schrijf jou naar aanleiding van jouw transfer naar Anderlecht die zonet is afgerond.
Laten we eerst even terugkeren in de tijd. In 2006 maakte je, na dreiging met de wet van ’78, de bekende en gecontesteerde overstap van KRC Genk naar Standard. Sindsdien stond elke terugkeer naar het Fenixstadion (later Cristal Arena) garant voor een oorverdovend fluitconcert aan jouw adres. Veel kon het jou niet schelen, bij de Luikse aanhang werd je namelijk op handen gedragen.

Eens je bij Standard je weg gevonden had, werd je geleidelijk aan ‘één van ons’. Zeker vanaf het moment die kapiteinsband rond je arm pronkte, wierp je je steeds meer op als de verpersoonlijking van Standard en z’n supporters op het veld. Vol passie stuwde je de rest van de ploeg naar voren, vanop jouw centrale positie dirigeerde jij de ploeg naar twee opeenvolgende, historische titels. Toen je geblesseerd was, bleef je…

View original post 835 woorden meer

Hoe passie plaats maakte voor apathie