Wagen we ons aan een pronostiek voor de komende 3 weken Tour? We wagen ons aan een pronostiek!

Morgen begint eindelijk de langverwachte TDF 2015. Tijd om me eens aan een dagelijks top-3 pronostiekje te wagen voor de komende 21 ritten, verspreid over 23 dagen. En ik speel graag met verrassingen, dus schiet me niet af als ik er dagelijks mijlenver af zit.

Morgen beginnen ze eraan met een tijdrit(je) van 13,8 km. Spek voor de bek van Tony Martin denkt u? Dat denk ik ook. Maar toch gaat hij niet winnen. Die eer is morgen weggelegd voor – geloof het of niet – Fabian Cancellara. Zijn laatste kans op geel en dus gaat hij er nog eens ‘oldschool’ gewijs kei hard tegenaan gaan. Tony Martin gaat dus tekort komen en op een tweede plaats eindigen. Aangezien alle oranje druk op de schouders van Tom Dumoulin rust, gaat die uiteraard ten onder gaan. Maar geen nood, Lars Boom gaat de derde plaats wegkapen en dan dinsdag in Cambrai die langverwachte Nederlandse gele trui pakken over de kasseitjes van de Helleklassieker. Hij rijdt immers voor Astana en die mannen kunnen alles tegenwoordig, is het niet Vino?!

In 2012 pakte Fabian Cancellara de gele trui na een proloog in Luik.
In 2012 pakte Fabian Cancellara de gele trui na een proloog in Luik.

Top 3:

  1. Fabian Cancellara (Trek Factory Racing)
  2. Tony Martin (Etixx-Quick Step)
  3. Lars Boom (Astana)
Advertenties
Wagen we ons aan een pronostiek voor de komende 3 weken Tour? We wagen ons aan een pronostiek!

Alles wat u moet weten over de Tour de France 2015.

Over precies een week heeft Alejandro Valverde de 3de rit van de Tour gewonnen. Vertrek in het prachtige Antwerpen, aankomst op de al even prachtige Muur van Hoei. En vanaf dan wordt het enkel nog beter, die jaarlijkse hoogmis onder de Grote Rondes – althans voor het grote publiek. Het ASO heeft dit jaar namelijk een effortke gedaan door er dit jaar een achttal aankomsten bergop in te steken en, op de proloog na, geen tijdritten. Enkel, en dat is op zich nogal vreemd, een ploegentijdrit (rit 9) na een week koers. Ook deze chronoproef in ploegverband eindigt bergop. Geen individuele tijdrit en dus geen algehele dominantie van Chris Froome en Team Sky moesten ze gedacht hebben bij het ASO. Want in een tijdrit van pakweg 50-60 km, zoals in de afgelopen Giro, zouden de dichtste concurrenten van Froome, zijnde Vincenzo Nibali, Alberto Contador, Thibaut Pinot en vooral Naïro Quintana minuten verliezen. En Chris Froome is waarschijnlijk ook al bij de drie beste klimmers in het peloton. Dat liet hij alleszins even zien tijdens de Dauphiné, twee weken geleden. In zijn gekende stijl (of is het een geavanceerde manier van optimaal ademen? http://www.53×12.com/do/show?page=article&id=130) reed hij iedereen aan flarden op de laatste col in de laatste rit. Tegelijkertijd liet Contador  in de Route du Sud even zien aan Quintana dat hij de beste ronderenner van de afgelopen 10 jaar is en blijft – voor zover die dat nog niet had bewezen in de Giro. Valverde en Nibali? Die speelden verstoppertje in de Dauphiné en eindigden op een 9e, respectievelijk 12e plaats. Wil dat wat zeggen? Neen. Nibali eindigde vorig jaar ook maar 7e in de Dauphiné en reed nadien iedereen aan flarden in de Tour.

De Tour start dit jaar in Nederland
De Tour start dit jaar in Nederland

Wat de spurters pur sang in deze Tour komen doen is mij enigszins een raadsel. Na de doortocht in Zeeland (waaiers?) liggen er nog maar 4 (of zelfs 3?!) mogelijkheden tot een echte massaspurt (in rit 5, 7 en 21). Die massaspurts kenmerkten vroeger toch altijd de Tour. Edities waar Mark Cavendish tot zes maal toe een rit wist te winnen en hij kans had om er zelfs acht aan zijn palmares toe te voegen. Dat is dit jaar helemaal anders. Te veel ritten hebben zo’n geaccidenteerd parcours, dat de Manx Missile, de Gorilla (André Greipel) of Sam Bennett zich openlijk zullen afvragen wat ze in godsnaam in Frankrijk komen doen. De Ronde van Oostenrijk, die ook zaterdag begint, geeft in verhouding meer kansen op een spurtzege dan deze Tour. Maar het is en blijft natuurlijk de Tour en als Cavendish Greipel op 26 juli nipt klopt en dus voor de vijfde maal wint op de Champs Elysées, dan is iedereen alweer vergeten hoe ‘onvlak’ de afgelopen editie was. Wat mag je dan wel verwachten van deze Tour? Een gereduceerd peloton waar er een machtssprinter, genre Alexander Kristoff, John Degenkolb, Michael Matthews of Peter Sagan wint. En dat in zeker zes ritten (4, 6, 8, 13, 15 en 16). Er zijn ook nog vier vlakke ritten, maar zonder vlakke aankomst. Hoei (spreekt voor zich) – Cambrai (kasseien) – Le Havre (oplopende laatste km) en de Mûr-de-Bretagne (Evans in 2011). Viermaal geaccidenteerd dus op’t einde, viermaal geen vlakke spurt na een bijna biljartvlakke etappe. Genoeg vuurwerk om iedereen gekluisterd aan de buis te houden. En dan moeten de echte bergen nog komen.

Het hooggebergte heeft komende editie veel weg van een Giro d’Italia. Alleen hebben ze in Frankrijk natuurlijk niet zo’n steile of onverharde bergpaden als in de laars. Het komende parcours belooft alleszins spektakel, want het ASO heeft dit jaar ferm zijn best gedaan. De Muur van Hoei en die van Bretagne zijn slechts opwarmertjes voor het grote spektakel dat zal losbarsten in (vooral) de laatste week. Drie ritten in de Pyreneeën, drie keer een aankomst bergop. Ideaal voor een Fransman, zoals Romain Bardet, Pierre Rolland of Thibaut Pinot om de quatorze juillet op te vieren. En dan moeten er nog vier Alpenritten komen, met drie aankomsten bergop. Spektakel gegarandeerd. Op 21 juli is er jammer genoeg een rustdag, of Tim Wellens had die dag de grootste zege uit zijn carrière geboekt. Geen afsluitende tijdrit na de slopende Alpen, wel gewoon rechtstreeks naar Parijs voor het grootste criterium ter wereld. Individueel tegen de klok rijden, dat doen we niet op Franse bodem deze Tour. Die eer is weggelegd voor een proloog van 14 km in Utrecht, Nederland. Mogelijks gewonnen door Fabian Cancellara of gewoon Tom Dumoulin. Omdat het kan. De Tour zelf? Die zal gewonnen worden door een renner met de beste klimmersbenen, zoveel is zeker. (Tenzij die ene rit, met amper zeven kasseistroken, roet in het eten gooit, hè Chris?)

Zijn er Belgen die enige kans maken op een goed klassement? Neen. Tenzij Wellens plots 3 weken op hoog niveau kan presteren. Maar dat is normaal pas iets voor over een jaar of 3-4. Je kan hem wel eens verwachten in een bergrit. Net zoals Stijn Devolder of Serge Pauwels, die voor MTN-Qhubeka rijdt, het allereerste Afrikaanse team ooit in de Tour. Jan Bakelants, Thomas De Gendt en Greg Van Avermaet zullen zich wel eens tonen in een geaccidenteerde rit, terwijl Johan Vansummeren zijn benen van Parijs-Roubaix 2011 misschien wel terugvindt in de vierde rit. Julien Vermote, Jens Debusschere en Kenneth Vanbilsen zijn in principe helpers van hun kopmannen Cavendish, Greipel en Nacer Bouhanni, maar wie weet komt er toch nog een kansje?

En misschien geen onbelangrijk feitje: er zijn terug bonificaties te verdienen aan het einde van elke rit in lijn! 10 “- 6″ – 4”. Als dat geen pret gaat opleveren…

Met dank aan ProCyclingstats voor de beschikbare informatie.

Alles wat u moet weten over de Tour de France 2015.

Wie geeft Denis Galimzyanov een tweede kans?

16 april 2012. Katusha krijgt een bericht binnen van de UCI. Denis Galimzyanov, 25 en topsprinter in wording, heeft bij een controle buiten competitie positief getest op het gebruik van EPO. Het A-staal werd positief bevonden. Het B-staal zou zo snel mogelijk uitsluitsel moeten brengen. Katusha zet z’n sprinter op non-actief, hopend op beter nieuws, want het zou waarschijnlijk het laatste seizoen worden als World Tour ploeg voor de Russen.

Pas acht maand later, eind december 2012, krijgt Galimzyanov uitsluitsel over het B-staal: ook dat bleek positief. Eerlijke Denis biechtte het misbruik op en verontschuldigde zich tegenover zijn ploeg en zijn supporters. Een schorsing van twee jaar was zijn deel. Op 13 april 2014 zou de renner terug mogen koersen. Maar niemand heeft nog iets van hem gehoord.

Hoe is het zo ver kunnen komen dat een sprinter zijn toevlucht zoekt in EPO? Van EPO ga je niet sneller spurten. Je overwint er wel kilometers mee, veel kilometers. En hellingen, lange zware hellingen en hoge toppen. Dat laatste liep er fout bij Denis, in de Tour van 2011, rit 12. Voor velen staat deze rit ongetwijfeld nog in het geheugen gegrift als de ontdekking van Jelle Vanendert als berggeit die op slechts 7” eindigde van winnaar Samuel Sanchez op Luz-Ardiden.

Tour 2011, rit 12
Tour 2011, rit 12

Maar vooral: de Pyreneeënrit waar Denis Galimzyanov als enige buiten tijd aankwam, op bijna een uur van de winnaar. Al op de Tourmalet, de voorlaatste helling van de dag, reed hij op 33’ van de kopgroep, op zijn eentje, voor de bezemwagen. Elke andere sprinter had die dag de deur van de bezemwagen geopend en ingestapt, nog voor die voorlaatste mythische top. Denis niet. Hij zwoegde zich naar de top, gooide zich in de afdaling om dan opnieuw aan een helse beklimming te beginnen. Hij kwam geen seconde dichter bij de bus, integendeel. Denis legde zich puffend over de streep. Het verdict: iets meer dan 16’ buiten tijd. Einde Tour voor de sympathieke Rus, het einde van zijn eerste Tour, en wat hij toen nog niet wist: zijn laatste Tour.

Het voorjaar van 2012 stond in het teken van de tweede Tourdeelname van Denis. Hij begon in Qatar en Oman en reed daar enkele mooie ereplaatsen bijeen, achter kleppers als Cavendish, Greipel en Kittel. Nadien gooide hij zich op het kleine Franse rittencircuit. In het Circuit cycliste Sarthe – Pays de la Loire won hij z’n eerste rit van het seizoen. In de tweede rit kwam hij zwaar ten val. Maar dat was niet de zwaarste klap in april van 2012.

Denis wilde absoluut goed presteren in de Tour van 2012. Denis wilde niet afgaan in de eerste echte bergrit. Hij wilde, net zoals Mark, André en Alessandro, vlotjes over de bergen raken om nadien op de Champs Élysées een gooi te doen naar de ruiker die elke sprinter ooit overhandigd wil krijgen.

Bovengenoemde sprinters moesten een voorbeeld zijn voor Denis. Af en toe een duwtje van een knecht als het even te steil ging, af en toe aan de wagen hangen, af en toe een beetje valsspelen dus… Maar niet door EPO te gebruiken, Denis.

Denis Galimzyanov, wie wil hem nog?
Denis Galimzyanov, wie wil hem nog?

Maar, zoals alle andere geschorsten, verdient ook Denis een tweede kans. Er zijn voorbeelden legio van geschorste renners, sprinters, die momenteel een vast plekje hebben in het peloton. Denk maar aan Alessandro Petacchi. Of aan Alberto Contador. Ook Denis zou zijn weg snel terug vinden in dit peloton. Resten er twee vragen: waar hangt Denis momenteel uit? En vooral: welke ploeg wil Denis die tweede kans bieden? Denis heeft genoeg te bieden. Meer dan andere (ex-)renners in het peloton.

Wie geeft Denis Galimzyanov een tweede kans?

Heksenjacht

Na enkele jaren intensief onderzoek van het USADA (het Amerikaanse antidopingagentschap) en heen en weer gegooi met modder, heeft zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong beslist de strijd te staken. Een ongelijke, ja misschien zelfs een onrechtvaardige strijd te noemen. Volgens de baas van het WADA (het Wereldantidopingagentschap) is het in de ring gooien van de handdoek het bewijs dat Armstrong zich destijds dopeerde en onrechtmatig beslag legde op zeven overwinningen in de Tour de France. Armstrong zelf zegt genoeg te hebben van de (oneerlijke) vervolging van het USADA en wil zich in de toekomst concentreren op zijn familie, maar vooral zijn kankerstichting Livestrong. Armstrong wil een zorgeloze toekomst voor zichzelf en voor zijn kinderen, zonder elke paar weken opgeroepen te worden voor een hoorzitting of ondervraging. Het betalen van een leger aan advocaten is ongetwijfeld ook een drijfveer om de strijd te staken. Armstrong kan en zal dat geld beter investeren in verder onderzoek naar de strijd tegen kanker.

De vraag die eenieder zich kan stellen: waarom wordt Armstrong precies geviseerd? Waarom is het USADA sinds zijn comeback een heksenjacht begonnen tegen de immer sympathieke Texaan? Daar waar Amerikaanse sporters in de voorbije decennia voornamelijk de hand boven het hoofd werd gehouden bij gebruik van verboden middelen, is Armstrong het eerste duidelijke voorbeeld van de nieuwe ‘flow’ in de Amerikaanse publieke opinie: valsspelers moeten gestraft worden.

Het USADA heeft in deze zaak echter geen beslissingsbevoegdheid over de mogelijke straf die het wil opleggen. En het kan al zeker de zeven zeges van Armstrong niet afnemen. De strafmaat die hem opgelegd zou kunnen worden, valt onder de bevoegdheid van de UCI, de Internationale Wielerfederatie. Toch heeft het USADA beslist om Armstrong levenslang te schorsen en hem de zeven Tourzeges af te nemen. Het lijkt erop dat het USADA Armstrong als symbool wil gebruiken om de buitenwereld iets duidelijk te maken. Het gaat daarbij zijn boekje te buiten, maar tot nu toe durft niemand zich daar tegen te verzetten. Mocht de UCI de strafmaat volgen, zal Armstrong zijn zeven zeges verspelen. Maar aan wie komen deze zeven Tours dan toe? Ullrich? Basso? Vinokourov? Zülle? Beloki? Mancebo? Mayo? Heras? Dit lijstje kan eindeloos lang doorgaan. Al deze renners doen ongetwijfeld een dopingbelletje rinkelen. Ongeveer elke renner die ten tijde van Armstrongs zeven zeges reed, is in de loop der jaren tegen de lamp gelopen of heeft bekend ‘spul’ gebruikt te hebben. Misschien maar beter alle Tours post-Indurian en pre-Contador opschorten, of is dat ook hypocriet?

In 1996 was er ene Bjarne Riis met een hematocriet van boven de 60. Hij moest meerdere keren per nacht wakker gemaakt worden om even te bewegen omdat zijn bloed niet meer vloeibaar was. Door het overmatig gebruik van EPO was het een soort van stroop geworden. De Tourzege van 1996 staat nog steeds op naam van Riis, hoewel hij betrapt is op het gebruik van verboden middelen. Tevens is Riis nog steeds actief in de wielerwereld als ploegleider van Saxo-Tinkoff.

Het afnemen van de zeven zeges en een levenslange schorsing voor Armstrong zou dus niet alleen onrechtvaardig zijn, het zou regelrecht ingaan tegen hét beginsel van ons recht, iets wat de Amerikanen hoog in het vaandel dragen en zo mooi omschrijven als de “presumption of innocence”, ofte “onschuldig tot het tegendeel bewezen is”.

Mensen die in hun jeugd zijn opgegroeid met Eddy Merckx, zal je nooit horen zeggen dat hij z’n vijf Tourzeges moet afgeven, ook al is hij meermaals betrapt op het gebruik van verboden middelen. Nu, Lance Armstrong was dé Tourheld gedurende mijn jeugd. Hij heeft mijn interesse in de Tour en alles daar rond gewekt. Zo blijkt alles bijzonder relatief te zijn in de wielrennerij.

Heksenjacht